Alweer bijna half Februari en daarmee het cliché dat de tijd vliegt gestalte gevend. Tevens zitten we nog steeds tot onze oren in de sneeuw en kan er gesteld worden dat de winter van 2009 / 2010 een memorabele is. Echter voor een uitgebreid weerpraatje verwijs ik naar andere specialisten / columnisten op dit gebied en zal ik mij beperken, met hier en daar een olijke uitstap naar links dan wel naar rechts, tot onze grote passie: Darten.

Het Dutch Open stond vorig weekend op het programma en wederom was ik blij en trots, dat ik daar als ´´referee´´ mocht fungeren. Toch een internationaal topevenement waar je dan toch weer mag komen blaten. Niets dan lof over het verloop, het geheel en het niveau van de wedstrijden. Weinig Nederlandse successen, hoewel ik tot tranen geroerd was om Edwin Max in de kwartfinale het podium op te zien lopen. Fijn om zo´n man weer terug te zien op het hoogste niveau.

Dat hij het niet redde tegen Steve Douglas zij hem vergeven. Nu weet ik dondersgoed dat je als columnist onder een vergrootglas loopt, dus noem ik de andere Nederlander in de kwartfinale ook, zijnde Patrick Loos (ook hulde) maar niets menselijks is ook mij vreemd (waarvan acte) en het hemd is nader dan de rok, vandaar Edwin Max even een hart onder de riem. Groot geworden door klein te blijven. Erg snel vergeten na diverse en vele internationale prestaties. Ondergesneeuwd (hoe toepasselijk...) door alle anti-aandacht. Maar op 7 februari 2010 kwartfinalist op een groot internationaal topevenement. Hulde alzo.
Verder was ik onder de indruk van Deta Hedman. Geheel eigen stijl en wellicht enigszins in zichzelf gekeerd won zij de titel dit jaar. Eerlijk gezegd had ik veel meer van haar verwacht op Lakeside, maar dat kwam niet helemaal uit de verf. Opvallende stijl en dito verschijning.
Indrukwekkend was trouwens het feit dat Trina Gulliver (gefeliciteerd met je 8e Lakeside titel) een 4-1 achterstand kon ombuigen naar 4-4 met o.a. een 135 finish. Wederom een reclame voor het damesdarten, hoor!

Over het feit, dat er veel minder inschrijvingen waren dan vorig jaar en het jaar daarvoor, evenals minder aandacht en toeschouwers hoeven we het eigenlijk niet meer te hebben. Dat weten we inmiddels en dat zij dus zo. Ik noem het echter toch, omdat het, melancholisch als ik nu eenmaal ben, iedere keer weer tegenvalt en een beetje zeer doet. Media aandacht was er heus wel, hoor. SBS zorgde voor internet-streaming zodat de wedstrijden toch te volgen waren, kranten deden gewag van het evenement, maar om nou te zeggen dat heel Nederland op zijn kop stond, nou nee. Wat is er nou eigenlijk mis met darten en media-aandacht? De één zegt, dat SBS het de das heeft omgedaan door de uitzendingen te verbasteren tot circus, inclusief onzin interviews en breinonterende belspelletjes. De ander zegt dat er geen vernieuwing, verjonging, verandering is te constateren in het darten. De roep naar ´´Caracters´´ in de sport. Saaie boel om iedere keer weer dezelfde koppies te zien. Ik weet het niet en vind het moeilijk en jammer tegelijk.
Hoe is het dan mogelijk dat in Engeland de PDC vrachtwagens met geld verdient en SKY heel veel dingen wel uitzendt? De Premier League begint deze week weer en de zalen zitten overvol, soms wel 7.000 mensen. Hoe kan dat? Voor de beeldspraak vertaal ik het even naar het Nederlands: Dat zou dus betekenen, dat op een doodgewone donderdagavond hier in Rotterdam het AHOY volledig zou zijn uitverkocht voor 4 dartswedstrijden die avond. Ziet u het voor zich??? Ik dus ook niet, maar in Engeland is dit dus normaal aan het worden. Wat een spektakel en zeg nou zelf: op TV ziet het er toch allemaal zeer gelikt en reuze gezellig uit. Ik denk dat wij Nederlanders gewoon te nuchter zijn en bovendien graag in de rij staan om een succesvolle Nederlander tot zijn enkels af te branden als er wat minder gepresteerd wordt. Misschien ligt die teloorgang van het darten in Nederland dan ook wel een heel klein beetje aan onszelf? Misschien ontberen we het o zo noodzakelijke commerciële intellect?
Stof tot nadenken wellicht en wie de schoen past, trekke hem aan.

Wijzelf blijven gewoon lekker doende op ons micro niveau in onze competities en bezigheden met onze dartpijlen, waarbij we afgelopen maanden, naast het reguliere geneuzel door gebrek aan training (en misschien ook wel aanleg), geholpen worden door een geweldig excuus: Kouwe Klauwen. Daar waar de standaardkreten al een beetje een baard hebben gekregen (u kent ze nog: slecht licht, oud bord, scheve oche, vervelende schrijver, lauw bier, rook in me ogen enzovoorts) is deze laatste er wel één, waarmee je diverse kritieken kunt doorstaan. Commentaar blijven we toch altijd houden op alles en iedereen, dus laten we deze meenemen. Behoud van respect blijft echter het allerbelangrijkst.

Dus zodoende.