| De nieuwste van Ron. | |
|
 Weinig tot niets te melden was absoluut niet de reden tot het wat langer uitblijven van mijn column alhier; integendeel! Hectiek alom, maar dan nu toch een paar minuten om u, oh u, te vermoeien met mijn oeverloze verhalen, uit de lucht gegrepen meningen en andere ´´wie-de-schoen-past´´ theorieën inzake de dartsport.
Met lede ogen zie ik wekelijks de Premier League aan mij voorbij trekken, want na gedane arbeid is het goed darten kijken natuurlijk, maar het doet mij pijn om te zien dat Raymond van Barneveld thans op de laatste plaats staat. Er zullen helaas in Nederland diverse sujetten zijn die, al dan niet hard, in het vuistje lachen, maar daar hoor ik zeker niet bij. Tja, u hebt wel gelijk hoor, door te stellen, dat er dan dus gewoon meer getraind moet gaan worden en meer toewijding benodigd is om het immense talent, wat deze man heeft, daadwerkelijk weer aan de wereld te tonen. Een wereld die keihard is en geen ruimte heeft voor verliezers. Nu is verliezen in de Premier League geen schande en zeker geen aanfluiting, gezien het niveau over de gehele linie nu, maar ik vind dat Raymond toch beter kan. Ook hij kan 3 legs achter elkaar 11 en 12-darters produceren met 100plus finishes. En ook u zult stomverbaasd naar Simon Whitlock hebben zitten kijken en wat hij allemaal gooide tegen Raymond. Het mag niet en iedereen doet er lacherig over, maar u kent dat gevoel toch ook? Je staat gewoon best lekker strak te gooien en iedere keer als je richting finish gaat, gooit je tegenstander of 180 of een finish van boven de 100. Tenzij je staat te klooien op je dubbels, maar dan nog is dat gevoel er. Heb ik zelf ook: de laatste maanden heb ik echt gewoon geen tijd meer om te trainen, laat staan een toernooi te spelen, dus de prestaties worden minder. En dan nog sta je in je competitiewedstrijd te zweten en te doen en verlies je uiteindelijk of nipt of fors, omdat je die vakjes gewoonweg net niet raakt en je tegenstander net wel. Ook bij ons is het millimeterwerk, want het verschil tussen 60 punten per pijl of 3 punten per pijl is precies 1,89 millimeter ijzer. Hetzelfde geldt voor Raymond. Allemaal net niet. Maar moeten we daar dan besmuikt om lachen? Nee toch zeker? Toch zeker niet voor de vijfvoudig wereldkampioen Darts? Die in Engeland op handen gedragen wordt door zijn eigen Barney Army? Laten we onze darthelden nou gewoon koesteren en steunen en zorgen dat zij in eigen land nog meer roem en faam hebben en houden dan in het buitenland. Ere wie ere toekomt. En verder? Nou gewoon, druk! Ja, ik weet dat mijn website enigszins gedateerde informatie verstrekt, maar hopelijk zij mij dat vergeven. Een andere website van mij heeft thans grote prioriteit en ja, ik wil toch even reclame maken: www.rgb-transeuropean.nl en nee, heeft inderdaad geen bal met darts te maken – des te meer met dagelijks brood. Waardoor mijn dartsactiviteiten inderdaad wat zijn afgenomen, behoudens het wekelijks treffen in de RDO competitie, waar ik werkelijk geen deuk in een pakje boter produceer. Het zij zo. Demo- en scheidsrechterstechnisch (scrabblewoord = hoop punten!) ook niet al te wild, hoewel de RDO mij gevraagd heeft om op 2 mei aanstaande de finales aan elkaar te brabbelen. Als u nu alle vier komt kijken, staan er nog wat mensen ook... En daardoor speel ikzelf niet mee, dus geen bye voor u in de eerste ronde, sorry.
Maar ik beloof u wel, dat die deuk in dat pakje boter er zeker weer gaat komen. Absoluut. Ik denk nu wel dat ik klaar ben met het teren op dartprestaties uit het verleden, die dus inderdaad geen enkele garantie voor de toekomst bieden, net als uw dure beleggingen. In een vorige column had ik al eens gerefereerd aan die prestaties uit de oude doos, allemaal nog ruim in de tijd, dat wij nog met guldens betaalden. Maar ook hier alsjeblieft ere wie ere toekomt. Net als Raymond, die is dan vijfvoudig wereldkampioen, en Dick van Dijk, die wereldkampioen singles is en blijft, behoud ik mijn titel Rotterdam kampioen 1997. For ever. En toch hebben dergelijke zaken invloed. U kent dat gevoel ook. Je gooit in de plaatselijke competitie wekelijks de sterren van de hemel en besluit dan om ook eens naar een toernooi te gaan. Andere ambiance en andere mensen, maar ook heel veel druk op jezelf, want jij bent tenslotte ´´die goeie´´. Die anderen weten absoluut van niks en zien jou als darter en tegenstander. Jij wordt na 3 worpen bloednerveus, omdat die automatische 100 en 140 dan ineens veranderd zijn in 60 en 45, terwijl je tegenstander nietsvermoedend wel gewoon die 100 en zo produceert. Je gaat anders staan, je gaat beetje zweten en twijfelen aan jezelf. Wat doe je fout? Je gaat je ergeren en irriteren aan de omgeving en aan je tegenstander, die met een schijnbaar hulpeloze stijl en daardoor onnoemelijk veel mazzel triple na triple gooit en dan ook nog eens in één keer zijn dubbels raakt. En jij? IJzerwerk en allemaal net niet. Je gaat nog meer zweten en haalt ´´ergens´´ wat extra´s vandaan, waardoor je die 0-2 achterstand ombuigt naar 2-2. Laatste leg beslissend en jij mag beginnen. In plaats van die automatische en o zo noodzakelijke 140 wordt het een amateuristische 41. Je tegenstander, inmiddels ook meer in de wedstrijd en inmiddels onder de indruk van jouw comeback, gniffelt en gooit die dan natuurlijk weer wel. Zo is je voordeel een nadeel geworden, hobbel je die laatste beslissende leg achter de feiten aan, mist ook nog eens je allesbeslissende dubbel en je tegenstander poept ´m er wel in. Dus de invloed van vroeger roem heeft het meest betrekking op uzelf. U kunt beter en u wilt beter. Als het gebeurt, grandioos. Gebeurt het niet, diepe ellende. Geniet van het spel, de sport, de spanning. En die mysterieuze krachten in de sport. Zodoende.
Alleen geregistreerde gebruikers mogen commentaar plaatsen!
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |
|||||||||||||||||||||||||||||||
