Sorry, dat mijn nieuwe column iets op zich heeft laten wachten, maar ik was met vakantie. Moedig, nietwaar? Maar wel degelijk verdient en derhalve zeer vermakelijk. Bovendien was het een hele ervaring om ruim 14 dagen geen darts te zien, aan te raken of zelfs maar iets over te horen, behalve in mijn eigen overpeinzingen.

Want als je aan één of ander verdwaald stuwmeer in Zuid West Tsjechië bij een ondergaande zon onder het genot van het zoveelste glas Budvar de enigszins vertroebelde hersenen de vrije loop laat, sta je versteld aan datgene wat dan de revue passeert. Het meeste ben ik uiteraard weer vergeten, hetgeen direct inherent is aan het zeer aangenaam verpozen aldaar, doch sommige zaken zijn toch blijven hangen. Bovendien word ik geacht thans weer volledig fris en fruitig, dus bij de les te zijn, waardoor een zinvol relaas in de lijn der verwachting mag liggen. Dus zodoende.

Binnenkort weer flink wat darts op TV middels World Darts Trophy. Leuk toch?
Zullen de titelverdedigers Raymond van Barneveld en Francis Hoenselaar dat kunststukje nog eens flikken? Zal Mareno de jongste Nederlandse finalist ooit worden? Zal Mieke na 3 jaar opnieuw toeslaan? Wat gaat Niels doen? We gaan het allemaal zien en ervaren.
Zonder oud, negatief noch melancholiek te willen zijn, heb ik mezelf erop betrapt, tijdens in de aanhef genoemde sessies, terug te denken aan het prille begin van de populariteit van de dartsport in Nederland. Dan ga ik terug tot 1998 / 1999 na de dubbele winst van Raymond op Lakeside, toen nog Embassy. De TV stortte zich er vol op en darts stond op de kaart. Zelf speelde ik toen al een kleine 10 jaar competitie en met mij ongeveer zo'n 15.000. Met z'n 15.000 hadden wij best wel verstand van het spel. Bovendien hielden wij van het spel en behoorden tot een select gezelschap. Vervolgens overspoelde darts Nederland via de media, wat wij geweldig vonden en waar wij terecht heel erg trots op waren. Iedereen ging darten. Geweldig.
Fantastisch voor de handel enzovoorts. Voor ons nog steeds uit liefde voor de sport grandioos. Wij kenden die nieuwe helden namelijk al. Wij hadden al eens tegen Raymond of Co of Roland gegooid op één of andere Open óf in de competitie. Het waren "onze jongens" die daar ineens vol in de schijnwerpers stonden.

Tranen met tuiten heb ik gehuild bij de winst van Raymond in 1998. Trots als een kind.
Vervolgens zie je Co op de buis. Gaaf! Die kennen we nog uit de LACO-wedstrijden tegen het altijd lastige Amsterdam. Vincent idem. Trots kan je dan vermelden, dat je daar nog wel eens een single van gewonnen had.
Buitenlanders. Ted Hankey waar ikzelf op Open Nederland 1996 bij de laatste 64 met 3-1 van verloor, toen nog volledig onbekend. Ted ook trouwens. VIP kamers bestonden toen nog niet, dus samen met Eric Bristow aan de bar wachten op een biertje was vrij normaal.
Na de ommezwaai werden VIP-kamers een noodzakelijkheid voor de bekende spelers, want die konden, door de populariteit, niet meer ongestoord op de vloer vertoeven. Dat die spelers dan partner, vriend of begeleider meenamen naar binnen prima. Opvallend was dat zich plots vele "vrienden van" openbaarden.
Maar het media circus werd groter en groter en breder en breder. Daarmee groeide ook de ego's der spelers. Terecht. Maar de bobo's en de kenners werden steeds belangrijker en wat ging je krijgen en zien? "Liefhebbers", die niet geremd door enige kennis van zaken en gespeend van enige inhoudelijke ervaring in onze geliefde sport voerden het hoogste woord en pretendeerden de wijsheid in pacht te hebben. Klinkende munt werd de vervanger van liefde voor de sport. Managers. Media. Commercie. Goeie zaak? Voor de spelers, die jarenlang voor erkenning hadden gevochten wel! Ook de dames gingen mee in die stroom, want ook zij kregen hun eigen Embassy, alsook een groot toernooi in Nederland.

Maar voor ons, die 15.000 waar het allemaal mee begonnen was? Wat vonden wij? Wij zagen alles met gemengde gevoelens gebeuren. Kwam er weer zo'n " kenner" op de buis, die middels de meest bespottelijke vragen onze eigen toppers de stront in duwden, nadat hij of zij ook eens een keer een partij verloren had. Zat er weer zo'n joker te verkondigen, dat het niet slim was om met een single 20 te beginnen als je op 142 staat om te finishen. Vraag op zo'n moment aan één van die twee geinponems wie Eric Bristow is en ze kleuren dieprood en geven een ontwijkend antwoord...
Was het niet zo, dat SBS6 een gemiddeld kijkcijfer haalde van 1,2 miljoen, maar hadden dat er geen 1.215.000 kunnen zijn, als wij op dat moment niet naar het vertrouwde BBC2 zaten te kijken? Omdat het toch "echter" was? Omdat we dat nou éénmaal zo gewend waren? Hoe leuk was het niet om in 2001 een
interview op BBC te zien met Phil Taylor? Dat Phil Taylor rondhobbelde op Lakeside? Hoe opvallend dat BBC zich al jaren van de diensten van John Part bedient als co-commentator naast Tony Green?
Jullie weten dat ik de engelse tradities regelmatig door het slijk haal en met een karrevracht zout neem, maar in dit geval moet ik toegeven, dat ik zelf toch ook hang aan de traditie binnen de dartsport.

Natuurlijk, we zijn SBS6 immens dankbaar voor het oppikken van onze geliefde sport. Wat ons betreft kan er niet genoeg worden uitgezonden. Maar geldt dat ook voor de "grote hoop"? Ik heb zo het gevoel, dat de grote hoop het een beetje beu begint te worden. De laatste IDL gaf daar schijnend bewijs van.
Amper toeloop in de zaal, hoewel de organisatie zich wanhopig verborg achter " een goed bezocht evenement". Sfeerloos. Geen enkele keer uitverkocht. SBS6 knibbelt aan uitzendtijden, bemoeit zich met speelschema's etc. Bovendien is het niet altijd even slim om in plaats van de enthousiaste schare fans, de ongeïnteresseerde VIP's in beeld te zetten. Raymond van Barneveld stond voor het eerst in jaren niet in de finale. Je zag direct het effect. Minder interesse.
Voor ons klopt dat voor geen meter. Darts blijft darts. Tony en Mervyn zijn grandioze spelers en de moeite meer dan waard. Maar zelfs al staat er een medicijnman uit Swahili in de finale, dan blijven wij met z'n 15.000 nog altijd komen en kijken. De grote hoop ook?

Strakkies World Darts Trophy.
Persoonlijk hoop ik op een finale tussen Mareno en Niels.
En tussen Francis en Mieke.
We gaan het zien! In ieder geval wij 15.000...

En een prettige avond gewenst, want dan heb ik het ook.

Ron v.d. Berg.

Commentaar

Zoeken

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."